Even voorstellen

Eerst even iets over het belangrijkste in mijn leven; mijn gezin. Ik ben getrouwd met Marion en we hebben samen 4 kinderen. Onze oudste dochter is Willemijn (1986). Zij schildert ook (zie haar werk hiernaast).

Daan (1988) is vooral druk bezig met de computer en zijn studie (vriendin is history). Dan komt Wouter (1993). Helemaal gek van muziek. Toch heeft hij in het verleden ook de ware passie gekend. Zie zijn schilderij wat verder op deze pagina. Jorien (1994) houdt ook veel van muziek en vooral van zingen. Ze zingt de sterren van de hemel (zegt een trotse vader).

Ik ben geboren op 11 juli 1958 in Pladju, een plaatsje dicht bij Palembang in Indonesie. Toen ik een jaar of 11 was zijn wij naar Nederland gekomen. Op school zal ik ook wel eens getekend hebben, maar ik herinner me eerlijk gezegd alleen maar dat ik houten asbakjes op handenarbeid maakte... Tja, je prutst wat af in je leven. Na de middelbare school wilde ik wat anders. Ik kwam terecht bij het plaatselijke creativiteitscentrum in Zoetermeer. Daar gaf een man, van wie ik de naam kwijt ben (ben erg slecht in namen) les in schilderen. Hij maakte zelf vooral surrealistisch werk, dus wij ook. Zo gaat dat, jong en volgzaam. De kreeft, elders op deze site is hier een voorbeeld van, hoewel ik het later gemaakt heb. Ik maakte ongeveer één schilderij in een jaar en dat werd ik al gauw zat. Ik zocht iets wat meer werk opleverde, want je wilde toch wel eens wat vaker met iets thuis komen om bewondering te oogsten. Inmiddels had ik een goede vriend, Rob, met wie ik bij hem thuis, in het atelier van zijn moeder, wekelijks tekende of schilderde. Ik weet nog dat we samen een schildersezel hebben gemaakt (toch nog ergens goed voor geweest, die handenarbeidlessen!). We zijn na een tijdje naar een tekenleraar gestapt. Deze leraar leerde ons heel precies met het potlood te werken. Dat leverde heel strak werk op. Super realistisch, niet zo interessant vond ik, maar je leerde er wel tekenen. Via deze man werden we uitgenodigd om een muur van de werkplaats van een meubelmaker te beschilderen.

Heel spannend natuurlijk. Ik heb de schetsen nog in huis, maar weet eerlijk gezegd niet of we nu werkelijk iets op die muur hebben geschilderd. Het leverde in ieder geval weer een paar mooie herinneringen op.

Daarna heb ik een paar jaar aquarel gedaan. Stillevens en portret. Erg leuk materiaal om mee te werken, maar veel doe ik er niet meer mee. Komt vast wel weer eens. Bij Ars Aemula Naturae in Leiden heb ik les gehad van Leny Noyen. Ik dacht dat ik aardig kon schilderen. Maar ik herinner me nog heel goed de klare taal, waarmee ze me duidelijk maakte dat ik nog een heel eind te gaan had. Haar woorden "En jij zei dat je kan schilderen! Zie je die kleuren nou echt? Daar klopt toch helemaal niets van!" maken me 's nachts nog wel eens wakker. Eindelijk eens een docent die je niet alleen maar prees, maar ook ongezouten kritiek gaf. Aan haar lessen heb ik heel veel gehad.

Een mens verandert nog wel eens van baan, dus toen we naar het midden van het land vertrokken zocht ik mijn heil in Amersfoort en in Utrecht. In Amersfoort heb ik een paar jaar modelschilderen gevolgd in het kunstencentrum "Scholen in de Kunst". Op vrijdag avond ging ik meestal naar een atelier in het centrum van de stad. Les kreeg je daar niet. Er werd voor koffie en voor een model gezorgd en verder werkte ieder voor zichzelf. Maar natuurlijk werd er veel bij elkaar gekeken en over het werk gepraat.

Toen we besloten om naar het noorden te verhuizen en de verhuisdozen weg waren heb ik me aangesloten bij de AKE in Emmen. Ik heb me ingeschreven voor een modelcursus bij Paul Butzelaar (zie de pagina met links) en daar zit ik nog steeds. Heerlijk om te doen. Modelschilderen verveelt mij nooit. Daarnaast maak ik sinds 2006 deel uit van Souza, een groep van kunstenaars die eenmaal per maand een zaterdag bij elkaar komt. Soms onder begeleiding van iemand, maar vaak ook zonder een docent. Een heel stimulerende groep mensen om samen de zaterdag al schilderend en bij elkaar kijkend mee door te brengen.

Wat me boeit bij het schilderen is het creëren van een illusie. Proberen met verf op een plat vlak een beeld te schetsen van wat je voor je ziet en misschien ook iets te laten zien van de stemming waarin jezelf op dat moment bent. Of een idee te geven van de sfeer die je tijdens het schilderen ervaart. Kijken of je de lichtval op een schouder over kunt brengen of een interessante schaduwpartij. Kleurvlakken die elkaar versterken, of juist in toom houden. Penseelstreken die elkaar wegduwen of juist over elkaar heen liggen, transparant of juist heel dekkend. Kortom het spel van licht en schaduw aan de ene kant en van het materiaal aan de andere kant. Het is gewoon lekker om te doen. En als het dan ook nog een beetje lukt, dan kan je dag niet meer stuk.